Er stonden twee vacatures open bij dezelfde maatschappelijke organisatie en zij vond ze allebei interessant. Bovendien kende ze de organisatie omdat ze er eerder als ZZP-er had gewerkt. Solliciteren, en zo ja, waarop?
Niet de gebruikelijke vraag die ik voorgelegd krijg, maar toch wierpen we samen een blik op de kwaliteiten van de twee afdelingen.
De ene afdeling hield zich bezig met strategie. Althans, dat was de bedoeling. Maar wat zich liet zien was de blik naar voren, en tegelijk alle energie naar de zijkant. Als dit de afdeling strategie was, dan had deze de richting niet helder, en liet zich totaal afleiden. De vrager knikte. Klopt, de afdeling liet zich voortdurend allerlei administratieve rompslomp in de maag splitsen en kwam aan strategievorming niet toe.
Dan de andere afdeling, een afdeling voor maatschappelijke programma’s. Een zeer levendige, positieve energie, elke dag met plezier naar je werk, lekker bezig, goed gevoel. Enige nadeel: weinig binding met de staande organisatie, niemand die zich afvraagt hoe de programma’s daarin verankerd moeten worden. Ja, dat herkende de vragensteller. De leidinggevende had in het hele omringende maatschappelijke veld allerlei posities bekleed en voelde zich niet “getrouwd” met haar eigen organisatie. Dat heeft de mooie kant dat intensieve samenwerkingen kunnen ontstaan, maar als mindere kant dat de programma’s, als ze afgerond zijn, als weeskinderen achterblijven.
Op papier zou het de afdeling strategie zijn geworden. Klinkt goed, staat mooi op je CV. Maar energetisch was dit geen goede keuze voor de vrager. Ze solliciteerde en werd aangenomen als programmamanager van één van de programma’s.
Beeld Mikhail Nilov